همان مسیر، همان قطار، همان کویر، ولی نه به همان هدف و نه به همان امید. با داشته هایی بس ارزشمند، با حس وجودی شیرین تر، با بوی دل انگیزتر، با خلوصی ناب تر، با خیلی چیزهای دیگر، خیلی.
آدمی از برای اشتباه بر این کره خاکی آمده است، خدا نیز آدمی را آفریده است تا نیک و بد را بدو بیاموزد و در برابر انجام نیک پاداشش دهد و در برابر انجام شر تنبیه نمایدش. لیک همیشه فرصت دارد تا به خود آید و اشتباه را بشناسد و تنبیه شود و دوباره در مسیر صحیح قرار گیرد.
من، محسن! آدمی!!
