دهه ی دلشادی گذشت، دهه ی دلخوشی هم، دهه ی دلمردگی فرا رسید.

اوان و ختم هر دهه چه دور از همند، به زمان و احساس.

چه تبریکهای حقیرانه ای!

کدامین پایکوبی؟

رَستن کوبش پاها را می طلبد،

چه رهایند روح هایی که پای از این دهه نفرین شده سومین به بیرونش نمی نهند.

تنهایشان بگذارید.

که اگر چنین نکنید بیشتر در «غار تنهایی» می مانند.

صدای زنگش را بشناسید:

«مشکلی نیست»

«همه چیز مرتب است»

«حالم خوب است»

.

.

وای بر آن روزی که مرد خود زنگ غار تنهایی خویش را به صدا در آورد،

بنالد، هوار بزند، فریاد کشد، ضجه بزند

که

« هیچ چیز خوب نیست»

«حالم بد است»

«دلم برای خودم تنگ شده است»

.

.

.

ای با من و پنهان چو دل از دل سلامت می کنم

تو کعبه ای هرجا روم قصد مقامت می کنم

هر جا که هستی حاضری از دور در ما ناظری

شب خانه روشن می شود چون یاد نامت می کنم

گه همچو باز آشنا بر دست تو پر می زنم

گه چون کبوتر پرزنان آهنگ بامت می کنم

گر غایبی هردم چرا آسیب بر دل می زنم

ور حاضری پس من چرا در سینه دامت می کنم

دوری به تن لیک از دلم اندر دل تو روز نیست

زآن روزن دزدیده من چو مه پیامت می کنم

هیچی

نمیخواد

چیزی جز حسرت از گذشته به همراه ندارم و چیزی جز سیاهی در آینده به پیش ندارم.

——————–

کاش میتونستم بازم بی ریا و خالص به صدای استاد گوش بدم و زار بزنم.

.

خدا!؟!

چرا؟

—————–

یه دیالوگ از فیلم اعتراض:

دلم میخواد پیشونیمو بشکافم تا این همه موجود زشت و بدبو که تو سرم هستن بیان بیرون.

منم همینطور!

——————

باید دوباره عادت به نوشتن کنم، جایی لازم دارم که فریاد بزنم.

فریاد. . . .

این چند روزه غم بزرگی رو دلم سنگینی می کرد، اونم اینکه استاد ناظری تهران کنسرت داره و من بیچاره نمیتونم برم. حتی حاضر بودم یه روز مرخصی بهم بدن تا این 900 کیلومتر رو برم و برگردم ولی نداد.

از سرکار اومدم خونه، توی روزنامه یک صفحه کامل از کنسرت استاد نوشته بود، به همه گفتم من الان باید بجای خونه توی این کنسرت می بودم. ولی خدا بزرگه و البته بنده های بزرگی هم داره.

یهو یکی زنگ می زنه و میگه گوش کن.

آره!

کنسرت استاد ناظری از طریق گوشی موبایل.

استاد می خواند:

سلسله موی دوست حلقه دام بلاست/ هر که در این حلقه نیست، فارغ از این ماجراست

گر بزنندم به تیغ در نظرش بی دریغ/ دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست

برای اونی که منو هم در این حلقه سهیم کرد نوشتم: خرابتم.

استاد اومد و خوند:

باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم/ وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم

که شکست

قفل ها را شکست و زنجیرها را بگسست.

.

.

استاد دارن استراحت می کنن و استادی دیگر از وادی هنر، استاد عزت الله انتظامی، صحبت می کنند. من هم فرصت پیدا کرده ام تا آنچه در دلم و درونم و بیرونم می گذرد را بنگارم.

قسمت بعد شروع شد.

فعلا یا حق.

————————

از «آتش در نیستان» چه بگویم که عمری است آتش در وجود من نهاده است.

مرد را دردی اگر باشد خوش است/ درد بی دردی علاجش آتش است.

.

.

سپاس.

این سطر هم برای اینکه ببینم امکان ویرایش هم داره؟

پ.ن: خب ظاهرا که همه چی داره، هم امکانات ورد 2007 هم امکانات وردپرس! و نیازی هم به لاگین نداره، اونم با این اوضاع لاگین شدن توی وردپرس که بابای آدمو در میاره.

با تشکر از وبلاگ کلید یک

به ظاهر خیلی آروم هستم، آروم تر از قبل، آروم تر از تمام زندگی. اما این سکوت، آرامش نیست. آرام ندارم، قرار ندارم. اهل منزل از ناله های شبانه من در عذابند. همکاران از اشتباهات من در کار نگران. من خودم اما هیچ نیستم، هیچ.

نه، نباید به لابه گذراند، باید قوی بود!

زندگی پر از بایدهایست، اما، اما خود زندگی چیست؟

صبح 14 خرداد بیدار میشی، میشینی پای وب تا وقتش بشه بری سرکار، آلبوم در طریقت مولانا (که بنام مولویه در ایران منتشر شده) رو گوش میدی و روحت بهرواز در میاد. واقعاً اگه هر روز همینطوری بود محشر بود.

دیشب شب بسیار خوبی بود، به رسم گذشته ها.

یه عکس از استاد ناظری و پسرشون حافظ دیدم که به نظرم خیلی قشنگ اومد.

خودم که حال کردم شما هم حالشو ببرین.

نکته: من، محسن، موسیقی، شهرام ناظری و بس!